Reinach 1 juni
Blijf op de hoogte en volg Dick
01 Juni 2013 | Zwitserland, Reinach
Reinach 1 juni
Je zult mij niet horen klagen. Niet over de treinreis, in een veel te krappe slaapcoupe met zijn vieren op een kluitje. Of de harde banken waarvan het schuim meer bedoeld lijkt om te zitten dan te liggen. En helemaal niet over het weer bij aankomst in Basel. Bij de aanblik van de zich in neerwaartse richting bewegende watermassa groeit het besef dat het hierna alleen maar beter kan worden. De eerste 6 kilometer waterskiën we naar Reinach om van daaruit het Goetheanum te bezoeken. In de receptie is het gehalte 'computer says No' boven nominaal. Ik betreed de receptie / kiosk via de linkerdeur en stuit op de eigenaresse, die getuige het door lokale autoriteiten ondertekende aan de muur aanwezige getuigschrift, capabel geacht wordt mij een paar vierkante meter gras op verantwoorde wijze voor de duur van een etmaal in bruikleen te geven. Daarvoor had ik dan wel de rechterdeur moeten gebruiken. Ik begeef mij naar buiten, waar het lek nog steeds niet gedicht is om vervolgens de rechter deur te nemen. De eigenaresse draait een kwart slag op haar stoel en verandert van caissière in baliemedewerkster. In oneliners helpt ze me door de procedure, nu en dan zichtbaar geïrriteerd omdat ze niet de juiste antwoorden krijgt. Op mijn vraag of ze ook Wifi heeft ontstaat er een opening. Met een pruillipje zegt ze 'kaput' waarop ik antwoord 'und dass bei diesem wetter' Ineens zijn we als slachtoffers onder elkaar en dat schept een band. Ik hoor haar verhaal over het slechte weer, de tegenvallende inkomsten en nog veel meer aan. Behendig druk ik hier en daar de vinger op wat pijnpunten, hetgeen wordt gewaardeerd getuige de voorzichtige glimlach. Na deze sessie verlaat ik via de rechterdeur, met de rekening in de hand, de receptie. Ik trek mijn hoofd tussen de schouders en zwem door het regengordijn naar het half overdekte terras. Ik sla het gratis verstrekte fleesedekentje om me heen en probeer mijn handen te warmen aan de koffie. Tussen neus en lippen door brom ik tegen Ans dat de camping vol is. Onderuitgezakt wacht ik de voorspelbare reactie af en begin plezier te krijgen in de vakantie.
Je zult mij niet horen klagen. Niet over de treinreis, in een veel te krappe slaapcoupe met zijn vieren op een kluitje. Of de harde banken waarvan het schuim meer bedoeld lijkt om te zitten dan te liggen. En helemaal niet over het weer bij aankomst in Basel. Bij de aanblik van de zich in neerwaartse richting bewegende watermassa groeit het besef dat het hierna alleen maar beter kan worden. De eerste 6 kilometer waterskiën we naar Reinach om van daaruit het Goetheanum te bezoeken. In de receptie is het gehalte 'computer says No' boven nominaal. Ik betreed de receptie / kiosk via de linkerdeur en stuit op de eigenaresse, die getuige het door lokale autoriteiten ondertekende aan de muur aanwezige getuigschrift, capabel geacht wordt mij een paar vierkante meter gras op verantwoorde wijze voor de duur van een etmaal in bruikleen te geven. Daarvoor had ik dan wel de rechterdeur moeten gebruiken. Ik begeef mij naar buiten, waar het lek nog steeds niet gedicht is om vervolgens de rechter deur te nemen. De eigenaresse draait een kwart slag op haar stoel en verandert van caissière in baliemedewerkster. In oneliners helpt ze me door de procedure, nu en dan zichtbaar geïrriteerd omdat ze niet de juiste antwoorden krijgt. Op mijn vraag of ze ook Wifi heeft ontstaat er een opening. Met een pruillipje zegt ze 'kaput' waarop ik antwoord 'und dass bei diesem wetter' Ineens zijn we als slachtoffers onder elkaar en dat schept een band. Ik hoor haar verhaal over het slechte weer, de tegenvallende inkomsten en nog veel meer aan. Behendig druk ik hier en daar de vinger op wat pijnpunten, hetgeen wordt gewaardeerd getuige de voorzichtige glimlach. Na deze sessie verlaat ik via de rechterdeur, met de rekening in de hand, de receptie. Ik trek mijn hoofd tussen de schouders en zwem door het regengordijn naar het half overdekte terras. Ik sla het gratis verstrekte fleesedekentje om me heen en probeer mijn handen te warmen aan de koffie. Tussen neus en lippen door brom ik tegen Ans dat de camping vol is. Onderuitgezakt wacht ik de voorspelbare reactie af en begin plezier te krijgen in de vakantie.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
