Chiusi 20 juni
Blijf op de hoogte en volg Dick
20 Juni 2013 | Italië, Chiusi
Chiusi 20 juni
Vandaag was een zware dag, misschien wel de zwaarste tot nog toe. Het ligt voor de hand om dan de beschuldigende vinger richting auteur van deze fietsbare route te richten. Dat hij deels onverhard schrijft waar het 99% grove steenslag betreft. Of dat hij maar twee keer een dubbel pijltje zet (op en af) ten teken dat het betreffende stukje meer dan 10 % stijging betreft, terwijl het 10 km. lang 15% op en af gaat. Het nadeel is dat zo'n blog dan een beetje mopperen wordt. Nee, het is veel interessanter om te observeren hoe je je zelf in die situatie gedraagt. Zo hoor ik mezelf op enig moment, bij een poging weer in het zadel te geraken nadat ik voor de zoveelste keer door een landbouwvoertuig gedwongen ben op een 14% helling de bips van het zadel te halen, mijn fiets aansporen als ware het Sytske en Yfke, twee prachtige Friese dames die mij jaren, gezeten op een kar, door de bossen rondom Dorst hebben getrokken. Het betreft per slot van rekening geen levende have en uiteindelijk ben ik het zelf die de klus moet klaren. Ook Ans heeft hoorbaar moeite, getuige het luidkeels gemopper waarbij vooral het woord sukkel regelmatig terug keert. Het betreft natuurlijk de bedenker van deze zinloze operatie, de auteur. Helemaal bijzonder wordt het als ik mezelf als overtuigd atheïst, de lieve God hoor aanspreken met de vraag of hij me alsjeblieft een stukje sappig asfalt kan leveren. Zelfs Ans komt even informeren wat er op dat moment in mij is gevaren en of ze het allemaal wel goed heeft verstaan. Ondertussen ligt daar Toscane in bloedmooie vorm zich verbaasd af te vragen waarom we ons niet in overtreffende trap uitlaten over de ongekende schoonheid van het panorama. Het is dat beeld dat blijft hangen als we op een onooglijke, scharrige camping de zoveelste blog schrijven. De relativerende werking van dat ritueel is niet te onderschatten, begint in het heetst van de strijd en nadert zijn voltooiing bij het ondergaan der eeuwig aanwezige Italiaanse zon. Behoudens een zure bips en pijnlijke spieren zijn we klaar voor de volgende dag.
Vandaag was een zware dag, misschien wel de zwaarste tot nog toe. Het ligt voor de hand om dan de beschuldigende vinger richting auteur van deze fietsbare route te richten. Dat hij deels onverhard schrijft waar het 99% grove steenslag betreft. Of dat hij maar twee keer een dubbel pijltje zet (op en af) ten teken dat het betreffende stukje meer dan 10 % stijging betreft, terwijl het 10 km. lang 15% op en af gaat. Het nadeel is dat zo'n blog dan een beetje mopperen wordt. Nee, het is veel interessanter om te observeren hoe je je zelf in die situatie gedraagt. Zo hoor ik mezelf op enig moment, bij een poging weer in het zadel te geraken nadat ik voor de zoveelste keer door een landbouwvoertuig gedwongen ben op een 14% helling de bips van het zadel te halen, mijn fiets aansporen als ware het Sytske en Yfke, twee prachtige Friese dames die mij jaren, gezeten op een kar, door de bossen rondom Dorst hebben getrokken. Het betreft per slot van rekening geen levende have en uiteindelijk ben ik het zelf die de klus moet klaren. Ook Ans heeft hoorbaar moeite, getuige het luidkeels gemopper waarbij vooral het woord sukkel regelmatig terug keert. Het betreft natuurlijk de bedenker van deze zinloze operatie, de auteur. Helemaal bijzonder wordt het als ik mezelf als overtuigd atheïst, de lieve God hoor aanspreken met de vraag of hij me alsjeblieft een stukje sappig asfalt kan leveren. Zelfs Ans komt even informeren wat er op dat moment in mij is gevaren en of ze het allemaal wel goed heeft verstaan. Ondertussen ligt daar Toscane in bloedmooie vorm zich verbaasd af te vragen waarom we ons niet in overtreffende trap uitlaten over de ongekende schoonheid van het panorama. Het is dat beeld dat blijft hangen als we op een onooglijke, scharrige camping de zoveelste blog schrijven. De relativerende werking van dat ritueel is niet te onderschatten, begint in het heetst van de strijd en nadert zijn voltooiing bij het ondergaan der eeuwig aanwezige Italiaanse zon. Behoudens een zure bips en pijnlijke spieren zijn we klaar voor de volgende dag.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
